Snowtown
De Snowtown-moorden – Afleveringsbeschrijving
Tussen negentienhonderdtweeënnegentig en negentienhonderdnegenennegentig vermoordde een groep onder leiding van John Bunting minstens twaalf mensen in de regio Adelaide, Australië, in een van de beruchtste seriemoordzaken van het land. De misdaden kwamen in negentienhonderdnegenennegentig aan het licht toen de politie lichamen ontdekte die waren opgeslagen in vaten in de kluis van een verlaten bank in het stadje Snowtown.
Deze aflevering reconstrueert de opkomst van de Snowtown-killers, de manipulatie en ideologie achter de moorden, het onderzoek dat leidde tot de ontdekking van de lichamen en het proces dat eindigde in meerdere levenslange gevangenisstraffen. We analyseren de slachtoffers, het forensisch bewijs en de blijvende impact van deze zaak op de Australische misdaadgeschiedenis.
De Snowtown-moorden: Australië's beruchtste seriemoordzaak
Inleiding
De Snowtown-moorden behoren tot de meest gruwelijke en schokkende misdaadzaken in de moderne Australische geschiedenis. Tussen 1992 en 1999 vermoordde een groep onder leiding van John Justin Bunting minstens twaalf mensen in de regio Adelaide, Zuid-Australië. De misdaden kwamen aan het licht in mei 1999 toen de politie meerdere lichamen ontdekte die waren opgeslagen in vaten in de kluis van een verlaten bank in het stadje Snowtown.
Dit artikel biedt een gedetailleerd en feitelijk overzicht van de Snowtown-moorden, de daders, de slachtoffers, het verloop van het onderzoek en waarom deze zaak tot op de dag van vandaag een van de donkerste hoofdstukken in de moderne misdaadgeschiedenis blijft.
Wie was John Bunting?
John Justin Bunting werd geboren op vier september negentienzesenzestig in Inala, Queensland. Zijn jeugd werd gekenmerkt door ernstige trauma's, waaronder lichamelijk en seksueel misbruik. Deze ervaringen vormden zijn wereldbeeld en droegen bij aan zijn latere obsessie met het aanvallen van mensen die hij verdacht van pedofilie of homoseksualiteit.
Bunting verhuisde in 1991 naar Salisbury North, een buitenwijk van Adelaide. Hij vestigde zich snel als een dominante en manipulatieve persoonlijkheid in de buurt. Hij presenteerde zichzelf als een soort vigilante die kinderen zou beschermen tegen seksuele roofdieren. Na verloop van tijd rekruteerde hij anderen in zijn kring en overtuigde hen ervan dat moord gerechtvaardigd was.
De kernleden van de Snowtown-groep
De groep die verantwoordelijk was voor de Snowtown-moorden bestond uit vier hoofdpersonen:
John Bunting – De leider die de moorden plande en aanstuurde.
Robert Wagner – Buntings naaste vertrouweling en actieve deelnemer aan de meeste moorden.
James Vlassakis – Buntings stiefzoon, die werd gemanipuleerd om aan meerdere moorden deel te nemen.
Mark Haydon – Een medeplichtige die hielp bij het wegwerken van lichamen en het bankgebouw in Snowtown huurde.
Samen vormden zij een strak gecontroleerde, gewelddadige subcultuur die kwetsbare mensen uit hun eigen sociale omgeving als doelwit koos.
De ideologie achter de moorden
Bunting beweerde dat zijn slachtoffers pedofielen of homoseksuelen waren en presenteerde de moorden als een vorm van eigenrichting. Onderzoekers concludeerden later echter dat deze ideologie grotendeels als voorwendsel diende.
Veel slachtoffers werden gekozen omdat zij sociaal geïsoleerd waren, een beperking hadden, worstelden met verslaving of financieel uitgebuit konden worden. De groep stal de identiteit van slachtoffers, kreeg toegang tot hun bankrekeningen en inde sociale uitkeringen op hun naam. Hoewel ongeveer zevenennegentigduizend dollar werd buitgemaakt, werd financieel gewin als ondergeschikt beschouwd aan het verlangen naar macht en controle.
De eerste moord: Clinton Trezise
De moordserie begon in augustus 1992. Clinton Trezise, een twintigjarige vriend van de groep, werd uitgenodigd in Buntings huis in Salisbury North. Bunting beschuldigde hem ervan een pedofiel te zijn.
Op eenendertig augustus negentienhonderdtweeënnegentig sloeg Robert Wagner Trezise met een schop, waarna Bunting de aanval voortzette tot hij stierf. Het lichaam werd begraven in een ondiep graf bij Lower Light, ten noordoosten van Adelaide. De moord bleef zeven jaar lang onontdekt.
Escalatie en systematische moorden
Na de moord op Trezise werd Bunting steeds methodischer. Slachtoffers werden naar privélocaties gelokt, geboeid, gemarteld en gedwongen bankgegevens te verstrekken of verklaringen op te nemen om autoriteiten te misleiden. Vervolgens werden zij gewurgd.
De lichamen werden in stukken gesneden en in met zuur gevulde vaten geplaatst om ontbinding te versnellen. Deze vaten werden aanvankelijk opgeslagen in een schuur achter Buntings huis in Salisbury North.
Tussen 1995 en 1999 werden minstens elf andere slachtoffers vermoord, waaronder:
Ray Allan Peter Davies (1995)
Suzanne Bridget Allen (1996)
Michelle Katherine Gardiner (1997)
Vanessa Lane (1997)
Thomas Eugenio Trevilyan (1997)
Gary O'Dwyer (1997)
Elizabeth Ann Haydon (1998)
Gavin Allan Porter (1998)
Troy Benjamin Youde (1998)
Frederick Robert Brooks (1998)
David Johnson (1999)
Veel van deze slachtoffers hadden een verstandelijke beperking, psychische problemen of kwamen uit extreem achtergestelde omstandigheden.
De kluis van de Snowtown-bank
Eind 1998 was het aantal vaten te groot geworden om ze nog veilig te verbergen. Mark Haydon stelde voor een verlaten oud bankgebouw te huren in Snowtown, een plattelandsstadje ongeveer honderdveertig kilometer ten noorden van Adelaide.
In januari 1999 huurde Haydon het gebouw. De groep vervoerde de vaten van Salisbury North naar de kluis van de Snowtown-bank en verzegelde ze daar.
Zij dachten dat de afgelegen locatie ontdekking zou voorkomen.
Ontdekking van de lichamen
De moorden kwamen in mei 1999 aan het licht nadat de familie van David Johnson zijn verdwijning meldde. Politieonderzoeken naar uitkeringsfraude en meerdere vermissingen leidden de autoriteiten naar Buntings sociale kring.
Op twintig mei negentienhonderdnegenennegentig voerde de politie van Zuid-Australië huiszoekingen uit op meerdere locaties, waaronder de verlaten Snowtown-bank.
In de kluis vonden agenten zes grote vaten en twee extra containers. Bij het openen ontdekten zij acht ontbindende lichamen ondergedompeld in zuur.
Verdere zoekacties brachten extra stoffelijke resten aan het licht, waaronder het begraven lichaam van Clinton Trezise. In totaal werden de resten van twaalf slachtoffers geborgen.
Arrestaties en aanklachten
John Bunting, Robert Wagner, Mark Haydon en James Vlassakis werden op eenentwintig mei negentienhonderdnegenennegentig gearresteerd.
Vlassakis stemde er later mee in om schuld te bekennen aan vier moorden in ruil voor zijn getuigenis tegen Bunting en Wagner. Zijn verklaring werd een centraal onderdeel van de aanklager.
Alle vier de mannen werden aangeklaagd voor meerdere moorden en verwante misdrijven.
Het proces
De processen tegen John Bunting en Robert Wagner begonnen in 2002 bij het Hooggerechtshof van Zuid-Australië. De zittingen duurden van oktober 2002 tot mei 2003 en maakten de zaak tot een van de langste en duurste strafprocessen in de Australische geschiedenis.
De rechtbank hoorde uitgebreid forensisch bewijs, getuigenverklaringen en gedetailleerde verslagen van systematische marteling, financiële fraude en moord.
Bunting werd schuldig bevonden aan elf aanklachten wegens moord. Wagner werd schuldig bevonden aan tien aanklachten wegens moord.
Vonnissen
Op acht september tweeduizenddrie werd John Bunting veroordeeld tot elf opeenvolgende levenslange gevangenisstraffen zonder mogelijkheid tot voorwaardelijke invrijheidstelling.
Robert Wagner kreeg tien opeenvolgende levenslange gevangenisstraffen zonder mogelijkheid tot voorwaardelijke invrijheidstelling.
Mark Haydon pleitte schuldig aan medeplichtigheid aan de moorden en werd veroordeeld tot vijfentwintig jaar gevangenisstraf met een minimale termijn van eenentwintig jaar.
James Vlassakis kreeg vier levenslange gevangenisstraffen met een minimale termijn van zesentwintig jaar vanwege zijn medewerking.
De slachtoffers
De twaalf bevestigde slachtoffers van de Snowtown-moorden waren:
Clinton Douglas Trezise, twintig jaar
Ray Allan Peter Davies, zesentwintig jaar
Suzanne Bridget Allen, zevenenveertig jaar
Michelle Katherine Gardiner, negentien jaar
Vanessa Lane, tweeënveertig jaar
Thomas Eugenio Trevilyan, achttien jaar
Gary O'Dwyer, negenentwintig jaar
Elizabeth Ann Haydon, zevenendertig jaar
Gavin Allan Porter, negenentwintig jaar
Troy Benjamin Youde, eenentwintig jaar
Frederick Robert Brooks, achttien jaar
David Johnson, vierentwintig jaar
De meesten waren kwetsbare personen die al te maken hadden gehad met misbruik of sociale uitsluiting voordat zij hun moordenaars ontmoetten.
Publieke reactie en mediacoverage
De Snowtown-moorden schokten Australië en trokken internationale media-aandacht. Het kleine stadje Snowtown werd blijvend met de misdaden geassocieerd, ondanks het feit dat slechts één slachtoffer daar werd vermoord.
De zaak inspireerde talloze boeken, documentaires en de speelfilm Snowtown uit 2011, geregisseerd door Justin Kurzel.
Waarom de Snowtown-moorden nog steeds relevant zijn
De Snowtown-zaak blijft een bepalend moment in de Australische misdaadgeschiedenis.
Ze toont aan hoe een dominante en manipulatieve persoonlijkheid anderen kan rekruteren tot extreem geweld, hoe kwetsbare mensen kunnen verdwijnen zonder onmiddellijk onderzoek en hoe systemische tekortkomingen een moordserie jarenlang mogelijk maakten.
De zaak wordt vaak bestudeerd in de criminologie, forensische psychologie en het sociale beleid.
Conclusie
De Snowtown-moorden vormen een van de meest verontrustende voorbeelden van groepsgewijze seriemoord in de moderne geschiedenis.
John Bunting en zijn medeplichtigen hebben twaalf kwetsbare mensen systematisch gemarteld, vermoord en uitgebuit over een periode van zeven jaar.
De zaak blijft een waarschuwing voor de gevaren van ongecontroleerde manipulatie, sociale verwaarlozing en ideologisch extremisme dat zich voordoet als morele rechtvaardiging.
YOUTUBE
https://www.youtube.com/channel/UCFKaEdWWfATh1ophXocm1ag
PODCAST
https://shows.acast.com/true-crime-24-ederlands